Το απόσπασμα «Τα τριαντάφυλλα του Τέξας έχουν πάψει να ανθίζουν εδώ και πολύ καιρό» αποδίδεται στον Jiří Grossmann και κρύβει μέσα του μια σιωπηλή θλίψη, αλλά και μια εύθραυστη παρηγοριά στις αναμνήσεις. Μπορεί να μιλά για το εφήμερο των όμορφων στιγμών, για μια αγάπη που παραμένει πλέον μόνο στη μνήμη, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιμετωπίζει την απώλεια. Σήμερα μπορεί να αποτελέσει αφορμή για παύση και περισυλλογή: τι παίρνουμε μαζί μας από το παρελθόν, τι εξακολουθεί να «ανθίζει» μέσα μας και ποια αξία έχουν τα συναισθήματα όταν οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Μας θυμίζει ότι τα αποφθέγματα δεν είναι μόνο λέξεις, αλλά συχνά και καθρέφτης των δικών μας ιστοριών.